Keten
Indicator
De “teller en de noemer” van allerlei aktiviteiten
Volgens protocol of richtlijn. De titel is enigszins misleidend omdat Indicatoren juist een aanvulling vormen bij het “kijken” naar de zorgsector. Het vraagt wel ”onderhoud” en “boerenverstand” om te blijven zien waar het werkelijk om gaat, namelijk de kwaliteit van de zorg. Het moet geen onderdeel van een jaarlijkse rituele dans worden tussen partijen. Neem even de tijd. Lees aandachtig en huiver: onduidelijkheid tussen ProRail en Strukton, een incident, Inspectie, prioritering…..De NS wordt deze keer niet genoemd.
 |
Onderaannemers
Kan dit in de zorg ook gebeuren bij ”selectief inkopen DBC’s ” of “afrekenen op preferente Indicatoren”? Of tussen de contractpartner van de Zorggroep en ”onderaannemers”? Reageer!
dit soort dingen gebeuren mijns inziens vooral als in een markt transportmiddelen losgekoppeld worden van de dienst/het product zelf (electriciteit, treinverkeer, gas, etc.). De beheerder van de infrastructuur is dan niet meer verantwoordelijk voor het product, terwijl zijn acties (of gebrek daaraan) wel invloed hebben op de kwaliteit en veiligheid van het product.
of dat in de zorg ook gebeurd? kan ik moeilijk inschatten. wat me wel lastig lijkt is dat je infrastructuur volledig loskoppelt van het zorgproduct.
Een les voor de zorg?
Geprivatiseerde organisaties kampen wel vaker met deze problemen en de kern ervan is dat niemand zich meer verantwoordelijk voelt.Via protocollen en richtlijnen wordt het proces geregeld, de inspectie kijkt naar het bestaan van die documenten en vervolgens wordt er niet naar het primaire proces gekeken. In de zorg doen we precies zo. De certificaten geven aan dat de papieren allemaal in orde zijn en dan is het dus o.k.!?!
Maar in wezen gaat het bij de kwlaiteit van de zorg net als op het spoor om de betrokkenheid van de werkers in de sector. Als die onvoldoende aandacht geven, als ze niet zich verantworodelijk voelen voor de veiligheid dan gaan er zaken falikant mis en kost het slachtoffers.
NS vervoert de reizigers en die zal dan ook zich moeten bekommeren om de veiligheid. Dat moet Prorail in praktijk brengen met mensen die zich niet verschuilen achter allerlei protocollen. NS zal die mensen moeten motiveren om aandacht te geven aan die veiligheid.
In de zorg is dat precies hetzelfde. De leiding van de organisatie zal de werkers in de zorg moeten motiveren om met aandacht en respect voor de patient te werken. Maar helaas is de aandacht van de managers teveel gericht op de omzet en het geld. En dan is die patient niet meer dan een winstobject. Dan gaat het mis in de zorg want dan is de ziel uit de zorg!
Ik denk, dat ik kort kan zijn aangaande dit: kwaliteit wordt bepaald door de combinatie van wat de patiënt als kwaliteit ziet, en dat wat door de hulpverlener aan kwaliteit kan worden geboden, en dat in een context van “evidence based medicine” en een goede kosten-baten verhouding.
Voor het meten van kwaliteit zijn indicatoren nodig, en dat dienen er vooral niet te veel te zijn. Het ten koste van veel werk moeten vastleggen van te veel irrelevante gegevens gaat ten koste van de tijd, die besteed kan en moet worden aan het primaire zorgproces.
Ook dienen die indicatoren representatief te zijn, gebaseerd op betrouwbare informatie, en op de juiste manier geïnterpreteerd te worden.
Ook de Inspectie van Gezondheidszorg erkent, dat in die context de beroepsgroep dient aan te geven welke indicatoren dienen te worden gebruikt.
Kortom: getallen zonder context zijn cijfers zonder waarde. De interpretatie kan alleen door mensen, die er echt verstand van hebben.
Dat betekent overigens ook, dat wij als professionals in de gezondheidszorg onze verantwoordelijkheid moeten nemen: zelf de juiste indicatoren aandragen, zelf bepalen wat goed is en minder goed, en daarop ook durven varen bij de stappen, die nodig zijn om de zorg verder te verbeteren.